معیار

معیار اقدامی است که توسط سرمایه گذاران فردی و نهادی برای تجزیه و تحلیل ریسک و بازگشت یک نمونه کارها برای درک نحوه عملکرد آن در مقابل بخش های بازار استفاده می شود. برخی از معیارهای تعیین شده برای تجزیه و تحلیل استاندارد شامل S& P 500 ، Barclays Index اوراق قرضه ایالات متحده ، راسل 2000 و S& P ایالات متحده REIT برای املاک و مستغلات است. سرمایه گذاران معیارها را به مدیر نمونه کارها اختصاص می دهند ، که از آنها برای مقایسه عملکرد نمونه کارها و تصمیم گیری های سرمایه گذاری با عملکرد مورد انتظار استفاده می کند.

خلاصه

• معیار اقدامی است که برای تجزیه و تحلیل عملکرد یک نمونه کارها در مقایسه با عملکرد سایر بخش های بازار استفاده می شود.
• برخی از معیارهای تعیین شده شامل میانگین صنعتی داو جونز ، راسل 2000 و S& P 500 است.
• معیار انتخاب شده باید با سبک سرمایه گذاری یک سرمایه گذار و بازده مورد انتظار یک معیار مطابقت داشته باشد.

معیار یک نمونه کارها

یک معیار خوب باید با سبک سرمایه گذاری یک سرمایه گذار و بازده مورد انتظار از نمونه کارها مطابقت داشته باشد. این بدان معناست که معیارهای خاصی برای برخی از اوراق بهادار مناسب هستند ، در حالی که در عین حال برای سایر اوراق بهادار نامناسب است. به عنوان مثال ، S& P 500 می تواند به عنوان معیار یک نمونه کارها که شامل سهام بزرگ ایالات متحده است استفاده شود.

با این حال ، S& P 500 یک معیار مناسب برای اندازه گیری سرمایه گذاری نمونه کارها در سهام بین المللی در بازارهای نوظهور نخواهد بود. به این دلیل است که این معیار ممکن است اطلاعاتی را تولید کند که برای سرمایه گذار و مدیر نمونه کارها گمراه کننده باشد.

محبوب ترین معیارهای اندازه گیری ریسک و بازگشت یک نمونه کارها ، شاخص های بازار مانند راسل 1000 ، راسل 2000 ، میانگین صنعتی داو جونز و S& P 500 است. شاخص های دیگری نیز وجود دارد که مخصوص صنعت ، کلاس های امنیتی است (مانند سهام رشد کلاه کوچک) و سایر بخش های بازار. گزینه جایگزین استفاده از سایر پرتفوی ها برای ایجاد معیارهایی است که برای اندازه گیری عملکرد نمونه کارها استفاده می شود.

نحوه استفاده از معیار برای اندازه گیری عملکرد نمونه کارها

در زیر مراحل انجام شده در هنگام ارزیابی عملکرد یک نمونه کارها در برابر معیار است:

1. نمونه کارها را انتخاب کنید تا اندازه گیری شود

اولین قدم انتخاب نمونه کارها یا حسابی است که عملکرد آن اندازه گیری می شود. این می تواند یک حساب سرمایه گذاری واحد ، یک سبد سرمایه گذاری کل یا مجموعه ای از حساب ها باشد. به عنوان مثال ، یک سبد سرمایه گذاری کل ممکن است شامل حساب های سرمایه گذاری ، حساب های بازنشستگی و حساب های پس انداز کالج باشد.

2. تخصیص دارایی را در نظر بگیرید

مرحله بعدی در نظر گرفتن تخصیص دارایی در نمونه کارها یا حساب است. این سرمایه گذاری ها ممکن است در سهام بزرگ و کلاه های کوچک ایالات متحده ، سهام بین المللی (کشورهای توسعه یافته و نوظهور) ، اوراق قرضه ایالات متحده ، املاک و مستغلات و پول نقد طبقه بندی شود. به عنوان مثال ، تخصیص دارایی یک حساب کاربری کالج ممکن است شامل 60 ٪ سهام بزرگ ایالات متحده ، 20 ٪ سهام بین المللی (کشورهای توسعه یافته) ، 10 ٪ املاک و مستغلات و 10 ٪ اوراق قرضه ایالات متحده باشد.

3. معیارهای مناسب را شناسایی کنید

مرحله سوم شامل انتخاب معیار مناسب است که برای مقایسه عملکرد یک نمونه کارها استفاده می شود. هنگام انتخاب معیار ، باید کلاس های دارایی موجود در نمونه کارها را با یک معیار مناسب مطابقت دهید. به عنوان مثال ، می توانید از S& P 500 به عنوان معیار در یک نمونه کارها با اکثر سهام بزرگ ایالات متحده استفاده کنید.

با این حال ، S& P 500 ممکن است برای اندازه گیری عملکرد اوراق قرضه و املاک و مستغلات که در نمونه کارها به عنوان لایه ای از ایمنی اضافه می شوند ، ایده آل نباشد. اوراق قرضه می تواند از شاخص کل Bloomberg Barclays به عنوان معیار استفاده کند ، در حالی که املاک و مستغلات را می توان در برابر S& P US REIT یا S& P Global REIT اندازه گیری کرد.

4- عملکرد واقعی در مقابل عملکرد نمونه کارها را محاسبه کنید

آخرین مرحله محاسبه عملکرد نمونه کارها و مقایسه آن با عملکرد معیار است. انتظار سرمایه گذار این است که این نمونه کارها به شکلی انجام می شود که بازده مورد انتظار آنها و همچنین تحمل ریسک را برآورده کند. هنگام مقایسه عملکرد واقعی در مقابل عملکرد معیار ، سرمایه گذار می خواهد تعیین کند که آیا این نمونه کارها بازده مورد انتظار را مطابق با مدیر نمونه کارها به دست آورده است یا خیر.

مدیریت ریسک در یک سرمایه گذاری نمونه کارها

یکی از راه هایی که سرمایه گذاران برای مدیریت ریسک از آن استفاده می کنند، تنوع بخشیدن به پرتفوی خود است. آنها تنوع را با گنجاندن انواع مختلف طبقات دارایی مانند سهام، سهام و اوراق قرضه انجام می دهند. همچنین، اکثر سرمایه گذارانی که به دنبال کسب بازده در بلندمدت هستند، مایل به سرمایه گذاری سنگین تری در سرمایه گذاری های با ریسک بالاتر هستند. سرمایه گذاران می توانند از معیارهای ریسک مختلف برای تعیین ریسک سرمایه گذاری استفاده کنند. معیارهای اصلی ریسک مورد استفاده سرمایه گذاران شامل انحراف استاندارد، بتا و نسبت شارپ است.

1. انحراف معیار

انحراف استاندارد نوسانات یک سبد را در یک دوره زمانی معین اندازه گیری می کند. سرمایه گذاری با انحراف استاندارد بالاتر دارای نوسانات بالاتر و در نتیجه ریسک زیان بیشتری است.

2. بتا

بتا ریسک سیستماتیک یک پرتفوی را با تعیین نوسانات پرتفوی در رابطه با یک معیار خاص اندازه گیری می کند. اگر یک سرمایه گذاری دارای بتای کمتر از یک باشد، نوسانات آن کمتر از یک در نظر گرفته می شود. اگر سرمایه گذاری بتای یک داشته باشد، به این معنی است که بین ریسک و پاداش سرمایه گذاری همبستگی مستقیم وجود دارد، یعنی هر چه ریسک بالاتر باشد، پاداش نیز بیشتر می شود. اگر بتا بزرگتر از یک باشد، تهاجمی در نظر گرفته می شود و در نتیجه فرارتر از معیار است. هنگام استفاده از بتا به عنوان معیار ریسک، از S& P 500 به عنوان معیار استفاده می کنیم.

3. نسبت شارپ

نسبت شارپ معمولاً به عنوان معیار بازده تعدیل شده با ریسک استفاده می شود. این مقدار بازده اضافی را نشان می دهد که سرمایه گذار برای نوسانات اضافی یک دارایی پرخطر دریافت می کند. هنگام محاسبه نسبت شارپ، سرمایه گذار می تواند از عملکرد پیش بینی شده پرتفوی و نرخ بدون ریسک استفاده کند. این نسبت می تواند به سرمایه گذار کمک کند تا با در نظر گرفتن ریسک موجود، بالاترین بازدهی را نسبت به یک سرمایه گذاری تعیین کند.

منابع بیشتر

CFI برنامه گواهینامه مدلسازی و ارزیابی مالی (FMVA)™ را برای کسانی که به دنبال ارتقای شغل خود به سطح بعدی هستند ارائه می دهد. برای ادامه یادگیری و پیشرفت شغلی، منابع زیر مفید خواهند بود: