مبادله بدهی برای محیط زیست

مبادلات بدهی فرصت هایی را برای افزایش سرمایه در کشورهای کم درآمد برای پرداختن به چالش های زیست محیطی و سایر سیاست ها و حمایت از رشد سبز فراهم می کند. همچنین طیف وسیعی از خطرات و مسائل مدیریتی وجود دارد که در صورت دستیابی به مبادلات بدهی برای دستیابی به اهداف خود ، باید مورد توجه قرار گیرد.

دلیل مبادله بدهی این است که بدهی را می توان با تخفیف به دست آورد. هنگامی که طلبکاران انتظار ندارند ارزش کامل اسمی بدهی ها را بازیابی کنند ، ممکن است مایل به پذیرش کمتر باشند. در ازای لغو (جزئی) بدهی ، دولت بدهکار آماده است تا معادل مبلغ کاهش یافته در ارز محلی را برای اهداف توافق شده در شرایط توافق شده بسیج کند.

مبادله بدهی به طور معمول در زمینه بازسازی بدهی بدهی های بلند مدت عمومی و تضمین شده عمومی به طلبکاران رسمی دو جانبه مانند اعضای باشگاه پاریس مورد مذاکره قرار می گیرد. کشورهای بدهکار در صورتی که به شدت بدهکار باشند (مطابق با استانداردهای صندوق بین المللی پول) واجد شرایط هستند ، اگر سایر ابزارهای بدهی مطلوب تر (به عنوان مثال تسکین بدهی بی قید و شرط) را خسته کرده اند ، و اگر می توانند طلبکاران را متقاعد کنند که قادر به تخصیص بخش پایدار از منابع هستنداین بودجه برای بازپرداخت بدهی برای تأمین مالی پروژه های داخلی که مزایای زیست محیطی قابل توجهی در سطح ملی ، منطقه ای یا جهانی دارند ، بودجه گرفته شده است.

همانطور که تجربه نشان می دهد ، ترتیب دادن مبادله بدهی برای محیط (DFE) کار آسانی نیست. این امر مستلزم تلاش های هماهنگ کل دولت و آماده سازی های بسیار کامل ، از جمله مطالعات قوی برای امکان پذیر بودن ، ظرفیت مالی قوی ، تعهد به شفافیت و اعتبار بین المللی برنامه هزینه های داخلی و هزینه است که برای کل دولت جذاب است. با احتیاط و عزم ، DFES برای برخی از کشورها گزینه ای واقع بینانه است و می تواند نقش مهمی در جریان اصلی محیط زیست در سیاست های دولت و تأمین مالی محیط زیست داخلی داشته باشد.

در نیمه اول دهه 2000 ، دو کشور اروپای شرقی ، قفقاز و آسیای میانه (EECCA) - جورجیا و جمهوری قرقیز - واجد شرایط مبادله بدهی ، از جمله DFE ، طبق قوانین باشگاه پاریس بودند. هر دو کشور درخواست همکاری کارگروه برنامه محیط زیست (EAP) را در تجزیه و تحلیل گزینه های ساختار معامله از آرایش DFES ، تنظیم نهادی آن ، برنامه هزینه ای که می تواند از منابع مبادله و استراتژی کلی مذاکرات تحت پوشش قرار بگیرد ، درخواست کردند. طلبکاران بالقوه.

این تجزیه و تحلیل نشان داد که چنین تمهیداتی در دو کشور امکان پذیر است و در صورت طراحی صحیح ، می تواند هزینه های زیست محیطی اضافی را برای کشورها و همچنین مزایایی برای جامعه بین المللی از جمله طلبکاران ایجاد کند. متأسفانه ، نه جورجیا و نه جمهوری قرقیزها موفق به انجام مذاکرات برای تکمیل موفقیت آمیز شدند.

درسهایی که از تجربه در زمینه طراحی ، مذاکره و اجرای DFE ها در جورجیا و جمهوری قرقیز و همچنین سایر کشورهای اروپای مرکزی و شرقی که چنین مبادله هایی را با موفقیت اجرا می کردند - لهستان و بلغارستان) بیشتر خلاصه شد و مورد توجه بیشتر قرار گرفتند و می توانند مورد توجه قرار بگیرند. سایر کشورهایی که ممکن است ورود به چنین مبادله ای را در نظر بگیرند.

• امور مالی عمومی و خصوصی برای برنامه های تغییر محیط زیست و آب و هوا
• درسهای آموخته شده از تجربه با مبادله بدهی برای محیط زیست در اقتصاد در انتقال ، 2007
• مبادله بدهی برای محیط زیست در جورجیا: مطالعه امکان سنجی و گزینه های نهادی ، 2006
• مبادله بدهی برای محیط زیست در جورجیا: خطوط لوله پروژه های بالقوه برای برنامه هزینه ، 2006
• تجزیه و تحلیل پیش امکان سنجی ، خطوط لوله پروژه و پشتیبانی نهادی برای مبادله بدهی برای محیط زیست در جمهوری قرقیز ، 2005