تجارت و حمل و نقل

هنگام بحث در مورد تجارت کاکائو ، باید تمایز مشخصی بین بازارهای واقعی یا فیزیکی و آینده یا بازارهای ترمینال ایجاد شود. تقریباً تمام کاکائو که از کشورهای Origin آمده اند از طریق بازار فیزیکی فروخته می شوند. بازار فیزیکی شامل نوع شغلی است که بیشتر افراد هنگام صحبت در مورد تجارت در کالاها به آن فکر می کنند. ساختار و طول کانال های بازاریابی کاکائو از منطقه به منطقه به همان کشور تولیدکننده و همچنین در سراسر کشورهای تولید کننده متفاوت است. در یکی از طیف ها ، کانال بازاریابی بین کشاورزان کاکائو و صادرکنندگان حداقل دو واسطه را شامل می شود: معامله گران کوچک و عمده فروشان. معامله گران کوچک لوبیای کاکائو را مستقیماً از کشاورزان خریداری می کنند و یک به یک از آنها بازدید می کنند. در مرحله دوم ، خریداران کوچک لوبیا را به عمده فروشان می فروشند ، که به نوبه خود آنها را دوباره به صادرکنندگان می فروشند. در قسمت دیگر طیف ، لوبیای کاکائو به طور مستقیم توسط تعاونی های کشاورزان به صادرکنندگان فروخته می شود یا حتی مستقیماً توسط تعاونی صادر می شود.

در بندر

پس از رسیدن لوبیای کاکائو به بندر صادرات ، آنها در انبارها انباشته می شوند ، در حالی که درجه بندی می شوند و متعاقباً بر روی کشتی های باری بارگیری می شوند. انبارها باید دارای کف سیمان و غیر قابل اشتعال باشند بدون ترک و شکاف که در آن حشرات می توانند پنهان شوند. در حالت ایده آل ، سطح کف انبار باید بالاتر از زمین اطراف باشد تا از طغیان جلوگیری شود و اجازه دهد آب از بین برود. در برخی از کشورهای تولید کننده ، لوبیای کاکائو در گیاهان تهویه پردازش می شود که بیشتر آنها به دلیل رطوبت زیاد لوبیا و واریانس بالایی در کیفیت آنها در انبارهای بندر واقع شده اند. تهویه - چه با دست و چه از نظر مکانیکی - برای مخلوط کردن کیفیت پایین با لوبیای با کیفیت خوب نیز استفاده می شود.

درجه بندی کاکائو

درجه بندی کاکائو در کشورهای تولید کننده و مصرف کننده متفاوت است. با این حال، در طول سال ها، بازار فیزیکی شیوه های استانداردی را ایجاد کرده است که توسط انجمن های اصلی تجارت بین المللی کاکائو تنظیم شده است: فدراسیون تجارت کاکائو با مسئولیت محدود (FCC) و انجمن بازرگانان کاکائو آمریکا، شرکت (CMAA). به عنوان مثال، FCC سه درجه را متمایز می کند. تخمیر خوب (GF)، تخمیر منصفانه (FF) و کیفیت متوسط منصفانه (سؤالات متداول). کاکائویی که به عنوان خوب یا تخمیری منصفانه توصیف می شود، با پارامترهای کیفی خاصی تعریف می شود (به ترتیب بیش از 5٪ معیوب یا 5٪ تخته سنگ، نه بیشتر از 10٪ معیوب یا 10٪ تخته سنگ) در حالی که سوالات متداول زمانی استفاده می شود که GF یا FF به طور معمول استفاده نمی شود. قابل اجرا برای مبدا توصیف شدهاین خطاها با تجزیه و تحلیل توسط "تست برش" تعیین می شوند. چنین آزمایشی شامل شمارش تعداد یا وزن مشخصی از دانه های کاکائو، بریدن آنها از وسط و سپس بررسی آنها است. تعداد لوبیاهایی که کپک زده، ورقه ای، آسیب دیده از حشرات، جوانه زده یا مسطح هستند، به طور جداگانه محاسبه می شود.

انبارداری

درجه بندی

حمل دریایی

هنگامی که دانه های کاکائو درجه بندی و در کشتی های باری بارگیری شدند، در کیسه های جوت جدید یا به صورت فله ارسال می شوند. در سال های اخیر، حمل و نقل دانه های کاکائو به صورت فله محبوبیت زیادی پیدا کرده است، زیرا می تواند تا یک سوم ارزان تر از حمل ونقل معمولی در کیسه های جوت باشد. دانه های کاکائو شل یا در کانتینرهای حمل و نقل یا مستقیماً در انبار کشتی بارگیری می شوند، به اصطلاح روش «مگا حجیم». حالت دوم اغلب توسط پردازنده های بزرگتر کاکائو پذیرفته می شود.

قراردادهای آتی کاکائو

به طور کلی، قراردادهای آتی کاکائو برای تضمین عرضه دانه های کاکائو استفاده نمی شود، بلکه برای جبران خطر تغییرات نامطلوب قیمت ها استفاده می شود. قرارداد آتی کاکائو تعهدی است برای انجام یا تحویل یک مقدار و کیفیت مشخص دانه کاکائو در مکان و زمان از پیش تعیین شده در آینده. تمام شرایط قرارداد استاندارد شده و از قبل تنظیم شده است. در نتیجه قراردادهای آتی کاکائو به جز زمان تحویل قابل تعویض هستند.

در حال حاضر سه مکان وجود دارد که می توان قراردادهای آتی کاکائو را مبادله کرد: ICE Futures US (نیویورک)، ICE Futures Europe (لندن) و CME Europe (لندن).

پیش از مارس 2015 ، قراردادهای آتی کاکائو فقط در پوند انگلیس استرلینگ و به دلار آمریکا نقل می شد. با این حال ، همانطور که تقریبا نیمی از کاکائو معامله شده از Côte d'Ivoire ، Cameroon و Togo (که ارزهای آنها به یورو چسبیده است) سرچشمه می گیرد ، و یک سوم از تولید کاکائو جهانی در داخل منطقه یورو پردازش می شود ، قراردادهای جدید با نام های یورو معرفی شدمارس 2015 ، بدین ترتیب نیاز به محافظت در برابر خطرات ارزی در تجارت کاکائو را کاهش می دهد. تماس های آتی کاکائو اکنون در سه ارز موجود است.

این مبادلات سازمان یافته امکانات و سیستم عامل های تجاری را ارائه می دهد که خریداران و فروشندگان را در کنار هم قرار می دهد. علاوه بر این ، آنها قوانینی را تنظیم و اجرا می کنند تا اطمینان حاصل شود که تجارت در یک محیط باز و رقابتی صورت می گیرد. به همین دلیل ، تمام پیشنهادات و پیشنهادات باید از طریق "خانه پاکسازی" مبادله ، از طریق سیستم تجارت الکترونیکی سفارش و ورود به بازار ، ارائه شود. در نتیجه ، خانه پاکسازی مبادله به عنوان خریدار برای همه فروشندگان و فروشنده به همه خریداران عمل می کند.

خانه پاکسازی مبادله

برای ورود به معامله با خانه پاکسازی مبادله ، یک کارگزار باید مبلغ مشخصی از پول را واریز کند تا تعهد خود را به شرایط قرارداد تضمین کند. این پول "حاشیه اولیه" نامیده می شود و نسبت کمی (یعنی 2 ٪ -10 ٪) از ارزش کل قرارداد است. پس از باز شدن قرارداد ، روزانه این موقعیت "به بازار" مشخص می شود. اگر موقعیت آتی ارزش خود را از دست بدهد (به عنوان مثال ، اگر بازار علیه آن حرکت کند - به عنوان مثال ، معامله گر طولانی است و بازار پایین می آید) ، میزان پول در حساب حاشیه بر این اساس کاهش می یابد. به عنوان مثال ، اگر قیمت کاکائو با یک دلار در هر تن یا 10 دلار در هر قرارداد کاهش یابد (یعنی یک قرارداد آینده کاکائو خواستار تحویل اندازه 10 تن لوبیا کاکائو است) ، این مبلغ از حساب همه خریداران کم می شود وبه حساب همه فروشندگان اضافه شده است. اگر میزان پول در حساب حاشیه زیر حاشیه نگهداری مشخص شده باشد (که در سطح کمتر از یا مساوی با حاشیه اولیه تعیین شده است) ، معامله گر آتی ملزم به ارسال حاشیه تنوع اضافی است تا حساب اولیه را بالا ببرد. سطح حاشیهاز طرف دیگر ، اگر موقعیت آینده سودآور باشد ، سود به حساب حاشیه اضافه می شود. شایان ذکر است که ، در حالی که حاشیه اولیه اندک است ، یک معامله گر با موقعیت بزرگ و به طور مداوم از دست دادن ممکن است برای حفظ حاشیه مجبور شود حجم قابل توجهی از پول نقد را به هم گره بزند.

شرکت کنندگان در بازار آینده در دو دسته کلی قرار می گیرند: تجاری (یعنی Hedgers) و معامله گران غیر تجاری (یعنی دلالان). معامله گران تجاری شرکت کنندگان در بازار هستند که با انجام معاملات متعادل در بازار آینده ، سعی در جلوگیری از ضرر احتمالی در بازار نقدی دارند. از طرف دیگر ، معامله گران غیر تجاری کالایی را تولید نمی کنند یا از آن استفاده نمی کنند ، بلکه با تجارت معاملات آتی در آن کالا به امید سودآوری در تغییرات قیمت ، سرمایه خود را به خطر می اندازند.